یادداشت دبیر جشنواره هنرهای تجسمی فجر

زندگى ما انسانها در هر كجاى این جهان كه باشیم سرشار از شادى و غم است و از جدال ميانِ اميد و نوميدى شكل مى گيرد. غم ها را دردها مى آفرينند. دردهايى كه بر دو گونه اند؛ برخى چون پيرى و مرگ اجتناب ناپذيرند و برخى مانند بيمارى و فقر چاره پذير. بيداد، گرسنگى، تنهايى و نابرابرى، نبود آزادى و پوچى فلسفى را نيز مى توان به اين دردها افزود. دردهايى كه غم سازند و نوميدى را در جاى جاىِ جهان و زندگى پراكنده مى كنند. با اينهمه زندگى چون رودى خروشان در بسترِ زمان و مكان پيش مى رود و غم ها را پشت سر مى نهد. تلخى ها را به اميدِ فرارسيدنِ شهد و شيرينى زندگی بهتر ناديده مى گيرد و با وجود همه ى رنج ها و نوميدى ها، به آينده چشم مى دوزد. اينگونه است كه انسان به شادى ها خوشآمد مى گويد. لبخند به لب می آورد و چشمهایش برقی از شادی به خود می گیرند. اینگونه است ما مردم, اميد را مى آفرينیم و خنده های بلند سر میدهیم تا زندگى حتا براى لحظه اى از تكاپو نيافتد كه اگر چنين شود ديگر زندگى نيست و آنجا كه زندگى نباشد، مرگ سايه ى شوم خود را چون گردِ سياهى بر همه چيز مى پاشد. آری! این زندگى همچون پروانه ایست که هرگاه بالهای شادى و اميدش را نبسته باشند خود به سوىگلزاری انباشته از زیبایی و آرامش پرواز مى كند و گرده های خوشبختی را با خود به همه جای این گیتی می برد و می پراکند. شاید هیچکدام از گروه های انسانی تاکنون به قدر هنرمندان تلخی و غمهای زندگی انسانهای دردمند را به تصویر نکشیده باشند, اما هر زمان که صحبت از شادی و امید به زندگی باشد نیز همین هنرمندان خواهند بود که می توانند كار را به دست گيرند و براى به تصوير كشيدنِ شادى و اميد در زندگى، ديگر انسان ها را در هر جاى جهان كه باشند، يارى رسانند. ما در ششمين جشنواره ى بين المللىِ هنرهاى تجسمىِ فجر كوشيده ايم تا چنين فرصتى را در بخشِ عكاسى بيافرينيم؛ باشد كه با استقبال شما عكاسان از جاى جاىِ ميهن عزيزمان، ايران يا از گوشه گوشه ى زيستگاهِ بزرگمان، جهان بتوانيم در اين راه و براى به فرجام رساندن اين آرزو گامى به فرا پيش برداريم.