«می‌گویند، نیروهای خودسر جلوی عکاسی را گرفته‌اند»

او در پاسخ به این سوال که چقدر شرایط را برای عکاسان مطبوعاتی مطلوب‌ می‌داند توضیح داد: من هنوز بوی بهبودی از اوضاع نشنیده‌ام. تنها زمانی که ما عکاسان خبری احساس می‌کردیم که شرایط رو به بهبود است، سال 1383 بود. شاهرودی افزود: در آن سال مسؤولین نشان می‌دادند که علاقه‌مندند وضعیت عکاسان بهترشود. همان سال عده‌ای ‌از عکاسان مطبوعاتی با فرمانده‌ی نیروی انتظامی وقت تهران، گفت‌وگو کردیم مشکلاتمان را گفتیم و او گفت که سعی می‌کند مشکلات ما را برطرف کند و البته قدم‌هایی در این زمینه برداشت ولی با تغییر شرایط نتوانست وضعیت ما را بهبود ببخشد. او ادامه داد: و بعد دیدیم که در دوره‌های بعد وضعیت ما بدتر هم شد. الان نیز احساس نمی‌کنم که وضعیت ما بهتر شده باشد. در این مدت دیده‌ایم که بارها جلوی عکاسی ما گرفته شده است. هر زمانی که علت را پیگیری کرده‌ایم به ما گفته‌اند کسانی که جلوی عکاسی شما را گرفته‌اند، نیروهای خودسر بوده‌اند، ولی مساله این جاست که هرگز کسی جلوی این نیروهای خودسر را نمی‌گیرد. او درباره‌ی زیادتر شدن تعداد عکاسان خبری در سال‌های گذشته توضیح داد: زیادتر شدن عکاسان خبری را معلول زیادتر شدن تعداد آژانس‌های خبری نمی‌دانم. از سال 1362 دانشکده‌های عکاسی خبری تاسیس شد و به تبع آن یک نسل از عکاسان خبری آکادمیک تربیت شدند. زیادتر شدن تعداد عکاسان معلول شرایط آموزش عکاسی در ایران بوده است. او همچنین افزود: از نظر من این خبرگزاری‌ها بودند که شانس داشتند از نسلی استفاده کنند که عکاسی را به صورت آکادمیک یادگرفته بودند این در حالی است که در گذشته هر کسی که کاری بلد نبود یک دوربین به دستش می‌دادند و فرد شروع به عکاسی می‌کرد و آموزشی انجام نمی‌گرفت. این عکاس مطبوعاتی همچنین بیان کرد: البته از نظر من مهم‌ترین تاثیر دانشگاه روی عکاسان، ایجاد فضای ارتباطی بوده است. این امکان ارتباطی و محیطی که با دانشگاه برای دانشجویان فرهام شد مهم‌تر از آموزش دانشگاهی است. شاهرودی درباره سرفصل دروس عکاسی در دانشگاه توضیح داد: متاسفانه بسیاری از سرفصل‌ها بسیار کهنه هستند، آنقدر که اصلا به درد دانشجویان نمی‌خورند و نیاز به بازنگری جدی دارند. هنوز در سرفصل‌های رسمی دانشگاه آموزش فوتوشاپ نداریم. متاسفانه سرفصل‌های دروس عکاسی در دانشگاه مربوط به بیش از به سی سال پیش است، یعنی زمانی که اساسا عکاسی دیجیتال وجود نداشت. این عکاس مطبوعاتی در بخشی از سخنانش درباره‌ی سیاه‌نما خواندن عکاسانی که جایزه‌های جهانی می‌گیرند اظهار کرد: از نظر من آنچه که آنها درباره عکاسان خبری می‌گویند، نقد نیست بلکه این اظهارنظرها تفسیرهایی است که درباره کار عکاسان مطبوعاتی ارائه می‌شود. او افزود: دوربین عکاسی چشم آگاه به سمت واقعیت است. اگر فقط از زیبایی‌ها عکس بیاندازیم، دروغگو هستیم یعنی واقعیت‌ها را ندیده‌ایم . برخی از واقعیت‌ها زشتند و یک عکاس ناگزیر است که واقعیت‌ها را ببیند. البته با این همه، من فکر می‌کنم مشکلات عکاسی در جامعه ما این فقط این حرف‌ها نیست. جامعه‌ی ما به عکاسی به عنوان یک چشم نامحرم نگاه می‌کند و دوربین را یک مسلسل می‌داند. شاهرودی درباره حضور عکاسان ایرانی در کشورهای خارجی توضیح داد: در این زمینه برای عکاسان محدودیت ایجاد کردند. تا زمانی که عکاسان را نامحرم می‌دانند چنین رفتاری با عکاسان نیز وجود دارد. من فکر می‌کنم که در وهله‌ی اول مسؤولین ما نیازمندند، آموزش ببینند. نگاه مسؤولین باید عوض شود. از زمانی که عکاسی پیدا شده، در تمام رویدادهای اجتماعی حضور داشته‌است. ما دیدیم وقتی‌که بزرگترین خشکسالی تاریخ که در دهه 30 در آمریکا پیش آمد و موجب مهاجرت دست جمعی کشاورزان آمریکایی شد، تصاویر آن توسط عکاسان منتشر شد. او افزود: انتشار این تصاویر به دولت کمک کرد تا راهکارهایی در این زمینه پیدا کند و قوانینی تصویب کند که جلوی مهاجرت آن‌ها گرفته شود، متاسفانه مسؤولین ما متوجه این موضوعات نیستند. شاهرودی درباره‌ی کار عکاسان خبری در خبرگزاری‌ها افزود: بخشی از عکاسان مطبوعاتی ما در خبرگزاری‌ها مشغول به کار هستند، به نظر من هنری که دولتی باشد، در نهایت از جریانات خود جانب‌داری می‌کند و نمی‌تواند به رشد و اعتلای هنر کمک کند. در تاریخ هر وقت هنر در خدمت حکومت بوده به هیچ جایی نرسیده است و به اتلاف رفته است، دولت موظف است که شرایط را برای فعالیت‌های لازم فراهم کند و آنها را حمایت کند ولی نباید آنها را وادار کند که در جهت اهداف او کار کند. این استاد دانشگاه درباره انجمن‌های عکاسی در ایران توضیح داد: در ایران انجمن‌های متعددی دائما تاسیس شده اکنون یکسری از آنها متوقف و یکسری نیمه فعال هستند. در زمینه انجمن‌ها تنها به انجمن عکاسان ایران امیدواری وجود دارد. جامعه عکاسی ایران می‌تواند در چتر این انجمن شرایط مناسبی پیدا کنند تا به فعالیت خود بهتر ادامه بدهند. او بیان کرد: به طور کلی سه منبع اخذ مجوز برای انجمن‌ها و موسسات عکاسی وجود دارد، این سه منبع شامل وزارت کشور‌، وزارت کار و وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی است. بسیاری از نهادهایی که به نام انجمن کار می‌کنند، موسسات فرهنگی بودند که در وزارت فرهنگ وارشاد اسلامی ثبت شدند. این وزارتخانه قانونا نمی‌تواند پروانه‌ی انجمن ثبت کند بنابراین به جای انجمن، یکسری موسسات ثبت شدند. او افزود: وضعیت این موسسات نیز به این صورت است که مسؤولی ممکن است که از این موسسات خوشش نیاید و مانع کار آن‌ها شود یا ممکن است شخصی که مجوز گرفته است خود تصمیم بگیرد که موسسه را منحل کند. شاهرودی گفت: تنها مرجعی که می‌تواند برای انجمن‌ها مجوز کار صادر کند وزارت کشور است و انجمن عکاسی ایران تنها انجمنی است که وزارت کشور به آن مجوز داده است، امیدوارم در دولت جدید محدودیت‌هایی که برای اخذ مجوز پیش آمده بود، از بین برود و سازمان‌های مردم نهاد عکاسی نیز پا بگیرد.

یک عکاس مطبوعاتی از نگاه نادرست به عکاسی مطبوعاتی در ایران، لزوم آموزش برای مسؤولین، لزوم تغییر سر فصل‌های دانشگاهی و آرزوی ایجاد سازمان‌های مردم‌نهاد در عکاسی سخن گفت. افشین شاهرودی در گفت‌وگو با خبرنگار هنرهای تجسمی خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)، درباره‌ی مشکلات عکاسان خبری در ایران توضیح داد: مهم‌ترین مشکلات عکاسان خبری در ایران نبود امنیت کاری و امکان کار کردن درست است.