عکاسی مستند به گونه‌ای فتوژورنالیسم حرفه‌ای

عکاسی مستند[1] به گونه‌ای فتوژورنالیسم حرفه‌ای اطلاق می‌شود که ممکن است توسط افراد آماتور نیز کار شود. این گونه‌ی عکاسی تلاش می‌کند تا عکسی صریح، عینی و معمولاً رک و بی‌پرده از یک موضوع خاص را، که غالباً تصاویری از مردم است، ارائه دهد. معمولاً چنین عکس‌هایی به منظور انتشار گرفته می‌شوند و گاهی نیز تنها برای نمایش در یک گالری هنری یا محل تجمع عمومی تهیه می‌شوند. همچنین ممکن است سازمان‌ها و شرکت‌ها از عکاسی مستند برای ثبت فعالیت‌هایشان استفاده کنند. از آغاز عکاسی، این رسانه به دلیل توانایی بی‌نظیرش در نمایش امور به شیوه‌ای دقیق، عینی، ساده و قابل فهم، بهترین مثال برای نمایش واقعیت بوده است. علت تفوق این رسانه در بازنمایی واقع‌گرایانه متکی به درستی و صراحت، وضوح و روشنی، دقت در جزئیات، بی‌طرفانه بودن و تطابق با واقعیت و باورپذیری آن است. در این راستا عکاسی مستند شواهد و مدارک مکان‌ها و اتفاقات را به طریقی دقیق و راستین فراهم آورد. با وجود آنکه ممکن است گفته شود هر عکسی مستند است، چرا که آنچه را جلوی دوربین به وقوع می‌پیوندد به تصویر می‌کشد، اما گونه‌ی مستند در عکاسی بیشتر بر روی این فرضیه استوار است که عکس یک نسخه برداری از واقعیت است و بر پایه ی امور واقعی، شواهد و مدارک و صحت و درستی استوار است. بنابراین از عکاسی مستند انتظار می رود تا وقایع را در کمترین حد ممکن تغییر دهد. به عبارتی آنچه را که اتفاق افتاده یا وجود داشته، پیش روی مخاطب بگذارد به گونه‌ای که گویی عکاس در محل واقعه حاضر نبوده و بدین ترتیب تجربه ای کاملاً مشابه را مطابق با آنچه که به وقوع پیوسته پیش روی مخاطب بگذارد. فرم اساسی نمایش مستند مستلزم روش دست کاری نشده‌ای است که بر تقدم بی‌شک و شبهه‌ی موضوع بر سبک تأکید دارد. روش‌های سنتی عکاسی مستند شامل به تصویر کشیدن واضح و سرراست موضوع، دسترسی به روایتی آزاد به دور از تغییر شکل تصویری و تعصب، نمایشی بی‌طرفانه و روشن از امور واقعی که به جنبه‌های دلالتی رسانه توسل می‌جوید و استفاده از زیبایی شناسی عکس فوری است. از نظر تاریخی، عکاسی مستند یک گونه‌ی غنی و متنوع است که همیشه دارای جذابیتی همگانی بوده و مورد پسند عموم واقع شده است. عکاسی مستند از آغاز پیدایش آن در سال 1839، کمک کرد تا حس کنجکاوی افراد و مخاطبان را ارضاء کند و در عمل، مدارک قابل لمسی را فراهم آورد که پشتوانه‌ی آن جزئیات بصری فراوان بود. این گونه‌ی عکاسی لحظه‌ای از زمان را منجمد می‌سازد تا اینکه شاید مکان‌ها و رویدادها بعداً مورد مطالعه یا بازخوانی قرارگیرند و نه‌تنها نقش جالب حقیقت را نشان می‌دهد حتی به مخاطبان اجازه می‌دهد تا درجایگاه عکاسِ وفادار و بی‌طرف قرار گرفته و خود به عنوان یک شاهد به رویدادهای زندگی بنگرند. بعضی اوقات افراد آماتور به طور اتفاقی عکس‌های مستندی می‌گیرندکه بعدها دارای ارزش تاریخی زیادی می‌شوند؛ تصاویری خوب از موضوعاتی که برای همیشه از بین رفته‌اند و دیگران دغدغه‌ی ثبت آن‌ها را نداشته‌اند. عکاسی مستند در آغاز توسط کسانی چون ماکسیم دوکمپ،[2] عکاس فرانسوی که چشم اندازهای شرق باستانی را در سال‌های 1850-1849 عکاسی کرد، راجر فنتون،[3] عکاس بریتانیایی با تصاویری مردم پسند از مراحل آخر جنگ کریمه[4] در 1855، متیو برادی،[5] عکاس آمریکایی، که در سال های 1865-1861 نزدیک به 20 عکاس را سازماندهی کرد تا بیش از 10000 نگاتیو از جنگ‌های داخلی آمریکا تهیه کنند و بعد از جنگ داخلی نیز توسط عکاسانی چون کارلتون واتکینز،[6] تیموتی او. سالیوان[7] و ویلیام هنری جکسون[8] به منظور کشف قلمروهای غربی کاوش نشده، پیگیری شد.عکاسی مستند[1] به گونه‌ای فتوژورنالیسم حرفه‌ای اطلاق می‌شود که ممکن است توسط افراد آماتور نیز کار شود. این گونه‌ی عکاسی تلاش می‌کند تا عکسی صریح، عینی و معمولاً رک و بی‌پرده از یک موضوع خاص را، که غالباً تصاویری از مردم است، ارائه دهد. معمولاً چنین عکس‌هایی به منظور انتشار گرفته می‌شوند و گاهی نیز تنها برای نمایش در یک گالری هنری یا محل تجمع عمومی تهیه می‌شوند. همچنین ممکن است سازمان‌ها و شرکت‌ها از عکاسی مستند برای ثبت فعالیت‌هایشان استفاده کنند. از آغاز عکاسی، این رسانه به دلیل توانایی بی‌نظیرش در نمایش امور به شیوه‌ای دقیق، عینی، ساده و قابل فهم، بهترین مثال برای نمایش واقعیت بوده است. علت تفوق این رسانه در بازنمایی واقع‌گرایانه متکی به درستی و صراحت، وضوح و روشنی، دقت در جزئیات، بی‌طرفانه بودن و تطابق با واقعیت و باورپذیری آن است. در این راستا عکاسی مستند شواهد و مدارک مکان‌ها و اتفاقات را به طریقی دقیق و راستین فراهم آورد. با وجود آنکه ممکن است گفته شود هر عکسی مستند است، چرا که آنچه را جلوی دوربین به وقوع می‌پیوندد به تصویر می‌کشد، اما گونه‌ی مستند در عکاسی بیشتر بر روی این فرضیه استوار است که عکس یک نسخه برداری از واقعیت است و بر پایه ی امور واقعی، شواهد و مدارک و صحت و درستی استوار است. بنابراین از عکاسی مستند انتظار می رود تا وقایع را در کمترین حد ممکن تغییر دهد. به عبارتی آنچه را که اتفاق افتاده یا وجود داشته، پیش روی مخاطب بگذارد به گونه‌ای که گویی عکاس در محل واقعه حاضر نبوده و بدین ترتیب تجربه ای کاملاً مشابه را مطابق با آنچه که به وقوع پیوسته پیش روی مخاطب بگذارد. فرم اساسی نمایش مستند مستلزم روش دست کاری نشده‌ای است که بر تقدم بی‌شک و شبهه‌ی موضوع بر سبک تأکید دارد. روش‌های سنتی عکاسی مستند شامل به تصویر کشیدن واضح و سرراست موضوع، دسترسی به روایتی آزاد به دور از تغییر شکل تصویری و تعصب، نمایشی بی‌طرفانه و روشن از امور واقعی که به جنبه‌های دلالتی رسانه توسل می‌جوید و استفاده از زیبایی شناسی عکس فوری است. از نظر تاریخی، عکاسی مستند یک گونه‌ی غنی و متنوع است که همیشه دارای جذابیتی همگانی بوده و مورد پسند عموم واقع شده است. عکاسی مستند از آغاز پیدایش آن در سال 1839، کمک کرد تا حس کنجکاوی افراد و مخاطبان را ارضاء کند و در عمل، مدارک قابل لمسی را فراهم آورد که پشتوانه‌ی آن جزئیات بصری فراوان بود. این گونه‌ی عکاسی لحظه‌ای از زمان را منجمد می‌سازد تا اینکه شاید مکان‌ها و رویدادها بعداً مورد مطالعه یا بازخوانی قرارگیرند و نه‌تنها نقش جالب حقیقت را نشان می‌دهد حتی به مخاطبان اجازه می‌دهد تا درجایگاه عکاسِ وفادار و بی‌طرف قرار گرفته و خود به عنوان یک شاهد به رویدادهای زندگی بنگرند. بعضی اوقات افراد آماتور به طور اتفاقی عکس‌های مستندی می‌گیرندکه بعدها دارای ارزش تاریخی زیادی می‌شوند؛ تصاویری خوب از موضوعاتی که برای همیشه از بین رفته‌اند و دیگران دغدغه‌ی ثبت آن‌ها را نداشته‌اند. عکاسی مستند در آغاز توسط کسانی چون ماکسیم دوکمپ،[2] عکاس فرانسوی که چشم اندازهای شرق باستانی را در سال‌های 1850-1849 عکاسی کرد، راجر فنتون،[3] عکاس بریتانیایی با تصاویری مردم پسند از مراحل آخر جنگ کریمه[4] در 1855، متیو برادی،[5] عکاس آمریکایی، که در سال های 1865-1861 نزدیک به 20 عکاس را سازماندهی کرد تا بیش از 10000 نگاتیو از جنگ‌های داخلی آمریکا تهیه کنند و بعد از جنگ داخلی نیز توسط عکاسانی چون کارلتون واتکینز،[6] تیموتی او. سالیوان[7] و ویلیام هنری جکسون[8] به منظور کشف قلمروهای غربی کاوش نشده، پیگیری شد.عکاسی مستند[1] به گونه‌ای فتوژورنالیسم حرفه‌ای اطلاق می‌شود که ممکن است توسط افراد آماتور نیز کار شود. این گونه‌ی عکاسی تلاش می‌کند تا عکسی صریح، عینی و معمولاً رک و بی‌پرده از یک موضوع خاص را، که غالباً تصاویری از مردم است، ارائه دهد. معمولاً چنین عکس‌هایی به منظور انتشار گرفته می‌شوند و گاهی نیز تنها برای نمایش در یک گالری هنری یا محل تجمع عمومی تهیه می‌شوند. همچنین ممکن است سازمان‌ها و شرکت‌ها از عکاسی مستند برای ثبت فعالیت‌هایشان استفاده کنند. از آغاز عکاسی، این رسانه به دلیل توانایی بی‌نظیرش در نمایش امور به شیوه‌ای دقیق، عینی، ساده و قابل فهم، بهترین مثال برای نمایش واقعیت بوده است. علت تفوق این رسانه در بازنمایی واقع‌گرایانه متکی به درستی و صراحت، وضوح و روشنی، دقت در جزئیات، بی‌طرفانه بودن و تطابق با واقعیت و باورپذیری آن است. در این راستا عکاسی مستند شواهد و مدارک مکان‌ها و اتفاقات را به طریقی دقیق و راستین فراهم آورد. با وجود آنکه ممکن است گفته شود هر عکسی مستند است، چرا که آنچه را جلوی دوربین به وقوع می‌پیوندد به تصویر می‌کشد، اما گونه‌ی مستند در عکاسی بیشتر بر روی این فرضیه استوار است که عکس یک نسخه برداری از واقعیت است و بر پایه ی امور واقعی، شواهد و مدارک و صحت و درستی استوار است. بنابراین از عکاسی مستند انتظار می رود تا وقایع را در کمترین حد ممکن تغییر دهد. به عبارتی آنچه را که اتفاق افتاده یا وجود داشته، پیش روی مخاطب بگذارد به گونه‌ای که گویی عکاس در محل واقعه حاضر نبوده و بدین ترتیب تجربه ای کاملاً مشابه را مطابق با آنچه که به وقوع پیوسته پیش روی مخاطب بگذارد. فرم اساسی نمایش مستند مستلزم روش دست کاری نشده‌ای است که بر تقدم بی‌شک و شبهه‌ی موضوع بر سبک تأکید دارد. روش‌های سنتی عکاسی مستند شامل به تصویر کشیدن واضح و سرراست موضوع، دسترسی به روایتی آزاد به دور از تغییر شکل تصویری و تعصب، نمایشی بی‌طرفانه و روشن از امور واقعی که به جنبه‌های دلالتی رسانه توسل می‌جوید و استفاده از زیبایی شناسی عکس فوری است. از نظر تاریخی، عکاسی مستند یک گونه‌ی غنی و متنوع است که همیشه دارای جذابیتی همگانی بوده و مورد پسند عموم واقع شده است. عکاسی مستند از آغاز پیدایش آن در سال 1839، کمک کرد تا حس کنجکاوی افراد و مخاطبان را ارضاء کند و در عمل، مدارک قابل لمسی را فراهم آورد که پشتوانه‌ی آن جزئیات بصری فراوان بود. این گونه‌ی عکاسی لحظه‌ای از زمان را منجمد می‌سازد تا اینکه شاید مکان‌ها و رویدادها بعداً مورد مطالعه یا بازخوانی قرارگیرند و نه‌تنها نقش جالب حقیقت را نشان می‌دهد حتی به مخاطبان اجازه می‌دهد تا درجایگاه عکاسِ وفادار و بی‌طرف قرار گرفته و خود به عنوان یک شاهد به رویدادهای زندگی بنگرند. بعضی اوقات افراد آماتور به طور اتفاقی عکس‌های مستندی می‌گیرندکه بعدها دارای ارزش تاریخی زیادی می‌شوند؛ تصاویری خوب از موضوعاتی که برای همیشه از بین رفته‌اند و دیگران دغدغه‌ی ثبت آن‌ها را نداشته‌اند. عکاسی مستند در آغاز توسط کسانی چون ماکسیم دوکمپ،[2] عکاس فرانسوی که چشم اندازهای شرق باستانی را در سال‌های 1850-1849 عکاسی کرد، راجر فنتون،[3] عکاس بریتانیایی با تصاویری مردم پسند از مراحل آخر جنگ کریمه[4] در 1855، متیو برادی،[5] عکاس آمریکایی، که در سال های 1865-1861 نزدیک به 20 عکاس را سازماندهی کرد تا بیش از 10000 نگاتیو از جنگ‌های داخلی آمریکا تهیه کنند و بعد از جنگ داخلی نیز توسط عکاسانی چون کارلتون واتکینز،[6] تیموتی او. سالیوان[7] و ویلیام هنری جکسون[8] به منظور کشف قلمروهای غربی کاوش نشده، پیگیری شد.

عکاسی مستند[1] به گونه‌ای فتوژورنالیسم حرفه‌ای اطلاق می‌شود که ممکن است توسط افراد آماتور نیز کار شود. این گونه‌ی عکاسی تلاش می‌کند تا عکسی صریح، عینی و معمولاً رک و بی‌پرده از یک موضوع خاص را، که غالباً تصاویری از مردم است، ارائه دهد. معمولاً چنین عکس‌هایی به منظور انتشار گرفته می‌شوند و گاهی نیز تنها برای نمایش در یک گالری هنری یا محل تجمع عمومی تهیه می‌شوند. همچنین ممکن است سازمان‌ها و شرکت‌ها از عکاسی مستند برای ثبت فعالیت‌هایشان استفاده کنند.