استدلال يك عكاس فيلسوف:

تصويرنگري خود شهامت زيادي مي خواهد. خوب ديدن شايد مرحمي بر زخم باشد يا زخمي بر انديشه و دل . اينكه فقط از ديدن تصاوير طبيعت و زندگي لذت ببريم و توفقيس اجباري. اما نديدن زشتي ها يا زخم هاي خود ساخته و خواسته بستن چشم بر واقعيت هاي واقعي هستش كه شايد با افكارمان همخواني داره كه به برخ كشيدن آن به چشم فكري واقع گرا نياز داره ولي ترس از برملا شدن آن باعث به انكار آن ميشه. ما انسانيم. باعث همه خوبي ها و بدها - زيبايي ها و زشتي ها - نيك بودن يا پليد بودن. دنيا با بودن يا نبودن ما دنيا مي ماند. اين ما هستيم كه آن را تغيير مي دهيم. پس تصوير نگري خودمان را تقويت كنيم. اين دنيا ماست چه آن را قبول كنيم چه كتمان