بگذار هزاران گل بشکفد

نگاهی به تاثیر انقلاب های عربی روی عکاسی و نقاشی یک: لیبی این روزها صحنه ای از مجادله و مبارزه است. در این میان، دو رسانه عکس و نقاشی، همچون همیشه گویای اتفاقاتی است که در این کشور رخ می دهد. روزی که هواپیماهای ناتو به طرابلس، مصراته، بریقه و کوهستان های نافوسه در جنوب طرابلس حمله ور شدند، این عکاسان و تصویربرداران خبری بودند که صحنه های خونین آغاز یک جنگ نامنظم را به جهانیان مخابره کردند. همیشه وجه خبری انقلاب ها و جنگ ها، به راحتی می تواند همراه با تیتری خبری، آن انقلاب و جنگ را در صفحه یک روزنامه یا مجله قرار دهد. این همان کاری بود که مجله «تایم» در روزهای انقلاب ایران انجام داد و با عکسی از زنده یاد کاوه گلستان انتقال دهنده بخشی از پیام انقلاب شد. دوم: این روزها لیبی، مصر، تونس، بحرین، سوریه و یمن با شرایط پیچیده و تازه ای مواجه هستند و طبعا کار عکاسان خبری و گزارشگران جنگ در ثبت آنچه در خیابان ها، کوچه ها، پایگاه های مبارزان و صحنه های نبرد رخ می دهد، سخت تر و البته خطرناک تر از همیشه است. لیبی امروز، یکی از خطرناک ترین نقاط جهان است که صحنه تراژیک رویارویی نیروهای قذافی و مخالفان اوست. آلفرد یعقوب زاده، عکاس ایرانی آژانس سیپا که تاکنون از جنگ های زیادی از جمله در چچن، غزه، لبنان و سومالی عکاسی کرده؛ طی ماه های اخیر عکاسی از مصر و لیبی را محور برنامه های خود قرار داده است. او از ابتدای این درگیری ها خود را به جنوب مصر رساند و از آنجا با دشواری وارد لیبی شد. آنچه در این عکس های یعقوب زاده بیش از هر چیز دیگر اهمیت دارد، به تصویر کشیدن لیبی امروز است؛ تصویری نزدیک به واقعیت از تظاهرات مردمی، زندگی روزمره در خلال جنگ، نبرد میان قذافی و مخالفان، مجروحان در بیمارستان و البته عکاسانی که زیر بمباران شدید هواپیماهای قذافی در کار ثبت حقیقت هستند. سوم: عکاسان در کنار نقاشان و دیگر هنرمندان این روزها با شرایط ویژه ای مواجهند؛ شرایطی که محصول پدیده انقلاب های عربی است. روزی که بولدوزرهای دولت بحرین به جان میدان لولو منامه افتادند، آن را تخریب کردند و به جایش یک چهارراه ساختند، همه فهمیدند شکوفه های یک انقلاب در حال سر زدن است. زمانی که انقلابیون مصر، قلب تپنده فرهنگ و هنر جهان عرب جمع شدند و انقلاب خود را جهانی کردند، همه فهمیدند جهان با شرایط تازه ای روبه رو است. خیابان های قاهره، اسکندریه، طرابلس و منامه بیش از آنکه عرصه آمد و شد هنرمندان باشند، به محل تجمع و اعتراض بدل شده اند. طبیعتا همان طور که رسانه های عرب و غیرعرب گزارش می دهند، جریان روزانه و طبیعی هنر در کشورهای عرب دستخوش تغییر شده است. شش ماه پیش این سوال مطرح بود که آیا انقلاب های عربی روی هنر منطقه اثر خواهد گذاشت؟ آیا انقلاب های عربی تاثیری روی وضعیت هنر در جهان عرب گذاشته یا آینده هنر این خطه را متاثر خواهد کرد؟ این پرسش اساسی، از بدو دومینوی سقوط سردمداران عرب، به ذهن بسیاری از تحلیل گران هنر منطقه و جهان خطور کرد. پاسخ به این پرسش حالا دیگر ساده است. پاسخ به این پرسش را با دقت در عکس های آلفرد یعقوب زاده و احمد بسیونی از ایران و مصر و نقاشی های ایمن بعلبکی از لبنان بهتر درمی یابیم. این چند هنرمند نماینده ده ها هنرمند دیگری هستند که بهار انقلاب های عربی به دغدغه هر روزه شان بدل شده است. ایمن بعلبکی جوان ۳۶ساله لبنانی، همان هنرمندی است که اثرش در حراج اخیر کریستی ۲۰۰هزار دلار فروخته می شود؛ همان اثری که مبارزی عرب را با چهره ای پوشیده نشان می دهد. نقاشی، شبیه پوسترهای سیاسی است و پیام روشنی در بحبوحه انقلاب های عربی دارد. با اینکه این نقاشی قبل از انقلاب های تونس و مصر کشیده شده، اما گفته می شود نمادی از انقلاب مردم این کشورهاست. این اثر، «بگذار هزاران گل بشکفد» نام دارد. به نظر می رسد حالا دیگر نسیم انقلاب های عربی به تمام دنیا وزیدن گرفته اس

نگاهی به تاثیر انقلاب های عربی روی عکاسی و نقاشی یک: لیبی این روزها صحنه ای از مجادله و مبارزه است. در این میان، دو رسانه عکس و نقاشی، همچون همیشه گویای اتفاقاتی است که در این کشور رخ می دهد. روزی که هواپیماهای ناتو به طرابلس، مصراته، بریقه و کوهستان های نافوسه در جنوب طرابلس حمله ور شدند، این عکاسان و تصویربرداران خبری بودند که صحنه های خونین آغاز یک جنگ نامنظم را به جهانیان مخابره کردند. همیشه وجه خبری انقلاب ها و جنگ ها، به راحتی می تواند همراه با تیتری خبری، آن انقلاب و جنگ را در صفحه یک روزنامه یا مجله قرار دهد. این همان کاری بود که مجله «تایم» در روزهای انقلاب ایران انجام داد و با عکسی از زنده یاد کاوه گلستان انتقال دهنده بخشی از پیام انقلاب شد