نکات عکاسی پرتره کودکان

تجهیزات عکاسی من معمولا برای عکاسی از دوربین Canon 6D و لنز ۱۳۵mm f/2L استفاده می‌کنم. یک لنز تله فتو روی یک دوربین فول فریم ابزار بسیار خوبی برای عکاسی از کودکان می‌باشد. با این تجهیزات شما عمق میدان کم خوبی خواهید داشت و قادر خواهید بود با کمی حرکت کادربندی خود را تغییر دهید. همچنین با این لنز و دوربین دنبال کردن سوژه برایتان راحت‌تر می‌شود. من همچنین برای کاهش درخشش (glare – روشنایی زننده( هود یا سایبان لنز (lens hood) را هرگز جدا نمی‌کنم. من همچنین در کیفم یک لنز ۵۰ میلیمتری و یک زاویه عریض (wide angle) نیز برای مواقعی که لنز ۱۳۵ میلیمتر جواب نمی دهد دارم. در ضمن من همیشه یک دستیار، کمی خوراکی و نوشیدنی نیز همراه خودم می‌برم. من از همسرم برای آماده سازی زمین بازی آنها کمک می‌گیرم. اگر همسرم در عکاسی به من کمک نمی کرد، امکان نداشت بتوانم حتی نیمی از این عکس‌ها را بگیرم. نورپردازی جدال بین نور مصنوعی و طبیعی یکی از بحث بر انگیزترین مقولات در عکاسی است. من چندین فلاش دارم ولی به ندرت از آنها استفاده می‌کنم. من ترجیح می‌دهم تا از محیطم به عنوان منبع نور استفاده کنم. بهره گرفتن از نور طبیعی برای عکاسی از بچه های کوچکی که تازه راه رفتن را آموخته اند، ضروری است. شما هرگز قادر نخواهید بود با ابزار نورپردازی آنها را دنبال کنید. به همین دلیل من همیشه فرزندم را در جایی می‌نشانم که بتواند با دنیای اطرافش تعامل داشته باشد و در عین حال نور قابل قبولی را برای عکاسی داشته باشم. گاهی با خورشید در پشتش و گاهی کاملا در زیر سایه عکس را می گیرم. اگر میان یک روز آفتابی باشد، او را به ساختمانی با محیطی باز می‌آورم (مثل عکس زیر با نام Mini Indy). من سعی می‌کنم تا در حد امکان نور خشن را کمینه نگه دارم. من همچنین در مورد زمان عکاسی دقت زیادی به خرج می دهم. به نظر من دوران کودکی باید مملو از گرما باشد و به همین علت عکس‌های دوران کودکی نیز باید همین گرما را همراه داشته باشند. به همین علت من بهترین عکس‌هایم را در اوایل صبح یا بعد از غروب ثبت می‌کنم، دقیقا هنگام قرار گرفتن خورشید در افق یا همان ساعت طلایی. این ساعت روز گرمایی طبیعی را برای عکس‌هایتان به ارمغان می‌آورد. تنظیمات دوربین من تنظیمات دوربین را در حالت دستی انجام می‌دهم. من اینگونه عکاسی را یاد گرفته‌ام و راحتی بیشتری با آن دارم. من عکاسی را با دیافراگم باز انجام می‌دهم تا به عمق میدانی کم ژرف دست پیدا کنم و ایزو را بر حدی قرار می‌دهم تا روشنایی کافی را داشته باشم. سپس من برای تنظیم دقیق نور موجود سرعت شاتر را نیز تنظیم می‌کنم. به این صورت می‌توانم ایزو را تا حد امکان پایین‌ نگه دارم و در عین حال سرعت شاتری انتخاب کنم که کم ترین ریسک ثبت لرزش در عکس را داشته باشد. بعضی از اوقات وقتی می خواهم سرعت شاتر استاپ موشن شود و خود را نشان دهد، مجبورم که تنظیمات را پایین تر انجام دهم. برای نمونه در عکس بازی فرزندم در استخر من می‌خواستم که قطرات آب حس حرکت را به بیننده انتقال دهند. برای همین من سرعت شاتر را بر حدی قرار دادم که حرکت پسرم را متوقف کند و در عین حال قطرات به صورتی مات ثبت شوند. برای ثبت چنین عکسی من از سرعت شاتر ۱۶۰/۱ استفاده کردم. من نمی‌خواستم سرعت را کمتر کنم چون ممکن بود اثر لرزش دوربین بر روی عکس نمایان گردد. اگر با قوانین انتخاب سرعت شاتر آشنایی ندارید تنها از معکوس فاصله کانونی استفاده نمایید. به این صورت از آنجایی که من برای ثبت این عکس از لنز ۱۳۵میلیمتری استفاده کرده بودم، پس باید سرعت شاتر را بالاتر از ۱۳۵/۱ تنظیم می کردم و اگر از آن پایین‌تر می رفتم (سرعت شاتر کمتر) ریسک مات شدن دستانش به وجود می آمد. ویرایش عکس من نیز مانند بسیاری از عکاسان دیگر برای ویرایش عکس‌هایم از Lightroom استفاده می‌کنم. با این نرم افزار می‌توانم طی چند دقیقه یک ویرایش سریع و سرسری روی عکس انجام دهم. من دوست ندارم زمان زیادی را برای ویرایش عکس‌هایم صرف کنم چون این زمان را ندارم. البته من از preset ها نیز استفاده نمی‌کنم چون اعتقادی به آنها ندارم. به نظر من هر عکس باید ویرایش مخصوص به خود را داشته باشد. من عکسی را از بین عکس‌هایم انتخاب می‌کنم و تغییرات را به آن اضافه می کنم. من کنتراست را تغییر می دهم و شارپنس را زیاد می کنم (وقتی با فرمت RAW عکاسی می کنید لازم است) و… سپس همین تنظیمات را کپی کرده و بر عکس‌های دیگر همان صحنه اعمال می‌کنم. به عبارت دیگر من برای هر گروه از عکس‌هایم یک preset می سازم. سپس با استفاده از ابزارهای دیگر تنظیمات جزئی را انجام می‌دهم. ویرایش عکس یک عمل همیشگی و حتمی است. پس به جای پاسخ به «چگونگی» انجام آن، من می‌خواهم به «چرایی» انجام آن پاسخ دهم. همانطور که در مورد نورپردازی اشاره کردم، من همیشه سعی می‌کنم عکس‌های گرمتری ثبت کنم. چراکه احساس می کنم اجازه ایجاد ارتباط شخصی عمیق تری را با عکس می دهد. همچنین به شما کمک می‌کند تا عکس‌هایی پر روحتر و آکنده از زندگی داشته باشید. من فکر می‌کنم کودکی چیزی جز زندگی نیست. من همچنین تمام فوکوس را بر سوژه متمرکز می‌کنم و برای اینکار از عمق میدان، نور موجود و همچنین ویرایش نهایی کمک می‌گیرم. من ناحیه‌هایی از عکس که سوژه در آن قرار ندارد را تیره‌تر می‌کنم. به این صورت نگاه بیننده به سمت سوژه معطوف می‌گردد. البته کادر بندی عکس نیز نقش مهمی را در این رابطه ایفا می‌کند. چگونه در عکاسی خلاقانه‌تر عمل کنیم با وجودی که از ثبت ژست کودکان لذت می‌برم ولی اگر فرزند شما هنوز دو سالگی‌اش را نگذرانده باشد این امر تقریبا غیر ممکن است. به جای آن من به این سوژه های کوچک فرصت کشف چیزی شگفت انگیز را می دهم. برخی اوقات فی البداهه عمل می‌کنم و هرچیزی که دم دستم است را به کار می‌گیرم. من از عکاسی در مناطق جدید و ناَآشنا و به چالش کشیده شدن فکرم برای ایده پردازی در هنگام عکاسی لذت می‌برم و به نظر من این نهایت خلاقیت ممکن است. البته شما باید بتوانید قبل از عکاسی نیز به فرصت‌های پیش رویتان فکر کنید. برای نمونه شما را به تماشای عکس‌های فرزندم در کنار آهو دعوت می‌کنم. من می‌دانستم که وجود این جاندار زیبا در عکس فرصت خیلی خوبی است، پس نهایت استفاده را از آن بردم. من ایده‌ کاملی از عکس مورد نظرم نداشتم، ولی وقتی که صحنه را در مقابلم دیدم متوجه شدم که عکس زیبایی برای آلبومم پیدا کردم. پس پسرم را در مکانی که کادر خوبی داشت قرار دادم، جایی برای خودم و دوربین پیدا کردم و صبر کردم تا لحظه موعود فرا برسد. از طرف دیگر این عکس از پسرم را نیز دارم که در کنار خرس عروسکیش در حال خواندن کتاب است. مطمئنا این عکس فی البداهه نیست. این عکس الهام از داستانهای مصور «Winnie the Pooh» می‌باشد. من مکان و زمان مناسب برای این عکس را پیدا کردم و تنها به همکاری سوژه نیاز داشتم. خوشبختانه پسرم از لوازمی که کنارش گذاشته بودیم خوشش آمده بود و در نتیجه عکس خوبی ثبت کردیم. به تصویر کشیدن شخصیت کودک از نور موجود گرفته تا جرقه های خلاقانه، وقتی همه این المان ها کنار هم قرار گیرند، این زمانیست که شما قادر خواهید بود شخصیت کودک را به تصویر بکشید. این در زمان تعجب و اکتشاف است که چشمانشان برق می زند. این به شما بستگی دارد که در زمان وقوعش آماده عکاسی باشید. انگشت اشاره‌ را به صورت آماده باش بر روی دکمه‌ شاتر ببرید. چون این لحظات خیلی سریع از جلوی شما عبور خواهند کرد.

آدرین مورای (Adrian Murray) یک عکاس پرتره و دانشجو دندان پزشکی از کنتاکی آمریکا است. او بهترین راه برای به آرامش رسیدن را مستند سازی لحظه‌هایش با خانواده می‌دانست و از همین رو به تدریج علاقه‌اش به عکاسی افزایش یافت. امروز او یکی از عکاسان محبوب انجمن ۵۰۰x بوده و عکس‌های بی نظیری از پسر خود را در بخش‌های People و Family و همچنین کاتالوگ ۵۰۰px Prime به اشتراک می‌گذارد