تنظیمات عمومی دوربین برای افراد مبتدی

هیجان و لذت دیدن عكس، در همان لحظه كه گرفته می شود، رمز نفوذ دوربین عكاسی دیجیتال در بین مردم است؛ هر چند كه نقش هزینه كم، قابلیت اصلاح اشتباه با تكرار، امكان ویرایش سریع و آسان و قابلیت ارسال آسان عكس های دیجیتال را نباید نادیده گرفت. اما واقعاً یك دوربین عكاسی دیجیتال چیست و چگونه توانسته است در ظرف مدت كوتاهی اینچنین در میان طیف گسترده ای از عكاسان حرفه ای گرفته تا كاربران خانگی گسترش یابد؟

بزرگی در شروع <خانه سیاه است> نوشت و گفت: <دنیا زشتی کم ندارد. زشتی‌های دنیا بیشتر بود اگر آدمی به آنها دیده بسته بود. اما آدمی چاره‌ساز است.> ‌ پس به چاره‌سازی، نخست دیده‌گشودن است. همان که خانه خورشید کرده است، و همان که دوربین حجت سپهوند می‌کند. یعنی چشم بگشا، ببین زخم‌های تنت را ببین.

در ابتدای‌ ظهور دوربین‌های‌ دیجیتال، به‌ این دلیل‌ که‌ عناصر بسیاری‌ در ساختمان‌ آن‌ به‌ کار می‌رفت، گنجاندن‌ آنها در فضای‌ کوچک‌ غیرممکن‌ به‌ نظر می‌رسید. همچنین‌ طراحان‌ صنعتی‌ که‌ شکل‌ بدنه‌ این‌ دوربین‌ها را طراحی‌ می‌کردند، به‌ دنبال‌ طرح‌ها و شکل‌های‌ تازه‌ای‌ بودند. چنان‌که مجموعه این‌ عوامل‌ به‌ ظاهری‌ غیرمتعارف؛ بزرگ‌تر‌ از اندازه‌ مرسوم‌ دوربین‌های‌ عکاسی‌ و با وزنی‌ بیشتر می‌انجامید. اما رفته‌ رفته‌ با گسترش‌ بازار این‌ محصولات‌ و سودآوری‌ تولید آنها، فناوری‌ پیشرفته‌تری‌ در آنها به‌ کار گرفته‌ شد. حاصل آنکه اندازه‌ آنها تا حد دوربین‌های‌ مرسوم‌ کاهش‌ یافت و‌ این‌ در حالی‌ بود که‌ قطعات‌ سبک‌تر و کوچک‌تری‌ در ساختمان‌ آنها به‌ کار رفته‌ بود؛ قطعاتی که‌ به‌ هیچ‌ وجه‌ سبب‌ کاهش‌ کیفیت‌ و قابلیت‌های‌ آنها نمی‌شد. دوربین‌های‌ امروزی‌ در واقع‌ چنین‌ عیبی‌ ندارند.‌

عکس، اگرچه اساسا ثابت است و ساکن، اما هرگز ساکت نیست. برعکس فیلم که حرکت ذاتی آن است و از این رو به واقعیت ـ و خیال هم ـ نزدیک است، عکس برمی‌گزیند، می بندد، قاب می کند و به ثبت می رساند.

یکی از هنرهای بسیار دوست داشتنی و فراگیر هنر عکاسی است. هنرمندان عکاس برجسته و خوبی از هموطنان ما در ایران و بسیاری از کشور های دیگر وجود دارند که مایه افتخار و مباهات هر انسانی هستند. ولی متأسفانه عده ای جشنواره زده هم هستند که به خاطر مقام آوردن در جشنواره های خارجی ، با هنر عکاسی دست به سیاه نمایی جامعه ایرانی می زنند. اینگونه رفتار آنها برای اعتبار جامعه ی بزرگ ایرانی ، بسیار ناخوش آیند و غیر قابل تحمل است.

برخلاف ذهنیت پرتردیدی که در جامعه ما نسبت به کار عکاسان تبلیغاتی ایرانی وجود دارد باید اذعان کنم که این شاخه از عکاسی در ایران از لحاظ پتانسیل های بالفعل و بالقوه در بین کشورهای جهان دارای یک وضعیت ویژه و استثنایی است. طبق برسی هایی که این حقیر انجام داده ام به این نتیجه رسیده ام که تقریبا در عموم کشورهای در حال توسعه، چه کشورهایی که از لحاظ صنعت و تجارت نسبت به ما در وضع تقریبا مساوی قرار دارند و چه حتی آنهایی که تا حد قابل توجهی در سطح بالاتری هستند، سطح کار عکاسانشان به سطح کار عکاسان ایرانی نمی رسد.

لذت عکاسی به جهت باز تولید موقعیت های زندگی انسان، هنگامی ما را به وجد می آورد که با هر بار دیدن و تعمق در آن، نکات تازه ای را کشف کنیم. تصاویر با ما سخن می گویند و ما با همهٔ ادراک ذهنی امان به اطراف خود بیشتر دقیق می شویم.

تأثیر پیدایش عکاسی بر روند ادامه ی نقاشی را نمی توان کتمان کرد. می توان ادعا کرد که عکاسی در زمینه هایی به صورت غیر مستقیم از نقاشی حمایت کرد و به نقاشان این اجازه را داد که تصویری از طرحهای خود را داشته باشند تا سر فرصت در آتلیه یا محل کار خود با ذهنی بازتر و آرامش بیشتری به خلق اثر خود بپردازند.

عکاسی، هنر و پدیده ای است که می آموزد، اطلاع رسانی می کند و به ثبت خاطرات می پردازد و به بخش جدایی ناپذیری از زندگی انسان امروزی در آمده است. «عکاسی هنری» شاخه ای از این هنراست که به سبب ویژگی های خلاقانه اش در میان عکاسان و علاقمندان عکس دارای محبوبیت ویژه ای ا ست.