بي شك شب يكي از جالبترين سوژه هاي طبيعت براي عكاسان به شمار مي رود در هنگام شب مي توانيم از ماه ستارگان ،رعد وبرق و…عكس بياندازيم. وسايلي كه در براي عكاسي در هنگام شب نيازداريم به شرح زير است :

ما این سوال را بارها و بارها شنیده­ایم که آیا عکاسی می­تواند در ذات خود، هنر محسوب شود؟ و شاهد رساله و مقاله­های زیادی در رد یا تایید این نظر هستیم. ایراد و استدلال نخست در رد این نظر این است که به نظر می رسد در عکاسی، یک پروسه مکانیکی قسمت عمده­ای از کار را بر عهده دارد که عکاس قادر به افزودن چیزی، جز مقداری دستکاری در چاپ عکس، به آن نیست. ارائه مثالی از سوی حسین الهی قمشه ای درباره ارزش هنری نقاشی و بی­اعتبار بودن عکاسی در برابر آن، در یکی از سخنرانی­های ایشان که از شبکه ۴ تلویزیون پخش می­شد، بهانه­ای بود برای ترجمه این مقاله که توسط Robert Balcomb به نگارش در آمده است.

Robert Balcomb نویسنده این مقاله، بیش از چهل سال عکاسی چهره را در کارنامه هنری خود دارد. او تحصیل­کرده آکادمی هنر آمریکا در شیکاگو است و مدارک دانشگاهی خود را نیز از دانشگاه­های نیومکزیکو و کلرادو شمالی دریافت کرده است. وی یکی از اعضای کالج المپیک واشنگتن (که به طور تخصصی در زمینه­های گرامر زبان انگلیسی، متون فنی و ادبیات عامه فعالیت می کند) نیز بوده است.

اول داستان بگویم که حساب دوربین‌های حرفه‌ای (DSLR) از مدل‌های آماتوری جداست و هر چه را که در این نوشتار می‌خوانید محدود به دوربین‌های عکاسی آماتوری بدانید. هر چند برخی از نکات مطرح شده درباره دوربین‌های حرفه‌ای نیز صادق است. انتخاب و خرید دوربین‌ها را نمی‌دانم چرا پیش‌تر از منظر مصرف انرژی نگاه نکرده بودم.

عكاسان خوب هم بخاطر رعايت تكنيكهاي عكاسي و هم براي رعايت نكات ظريف است كه عكاسان خوبي هستند. عكس هاي با ارزش زيادي به خاطر تكنيك ضعيف ضايع مي شوند در اينجا چند نكته ياد آوري مي شود كه در زمان گرفتن عكس بهتر است مورد توجه قرار گيرند.

سالها پیش، هنگامی‌ که می‌خواستم گواهینامه رانندگی بگیرم، مربی، سلسله مراحلی را که قبل از شروع رانندگی باید چک می‌کردم، به صورت یک کلمه اختصاری در آورده بود تا بهتر در خاطرم بماند. آن کلمه، "صادرات" بود که بایستی به ترتیب وضعیت صندلی، آینه، دنده و... را بررسی می‌کردم.

آندره بازن، با صراحت تفاوت عمده عکاسی با نقاشی را این طور بیان میکند:" برای نخستین بار است که میان یک شئ پدید آورنده و نسخه بدلش تنها واسطه ای از یک عامل بی جان دخالت دارد. برای نخستین بار است که تصویری از جهان اتوماتیک وار بدون ملاحضه خلاقانه آدمی شکل میگیرد و شخصیت عکاس تنها در انتخاب سوژه عکاسی مورد نظرش و از طریق هدفی که در ذهنش می پروراند ، مورد مذاکره واقع می شود.

CCD قلب دوربین های دیجیتال بوده و جای شاتر و هم فیلم را در دوربین های معمولی می گیرد.

ظهور این تکنولوژی به سال 1960، زمانی که تلاش برای تولید حافظه های ارزان و در مقیاس بالا در حال انجام بود بر می‌گردد. در ابتدا استفاده از این تکنولوژی برای گرفتن تصویر به مخیله دانشمندانی که بر روی آن کار می کردند نیز خطور نمی کرد.

" در عكاسی، خلاقیت یك فرآیند سریع و لحظه ای است، یك فوران است، یك عكس‌العمل است. گذاردن دوربین در خط آتش چشم ها، و ربودن لحظه با این جعبه كوچك هر زمان كه صحنه ای شما را متحیر ساخت، قاپیدن لحظه در میان هوا، بدون كلك، بدون اینكه فرصت دور شدن به آن بدهید. انگار یك نقاشی خلق می كنید، در هر همان دم كه عكسی را می‌گیرید."
هنری كارتیه برسون

مقدمه
این روزها مرا بیشتر بخاطر عكسهای منظره‌ام می‌شناسند، ولی من كارم را بصورت یك عكاس مستندنگار و فتوژورنالیست شروع كردم. این دوره عمدتا بین دهه 60 تا 70 بود. اخیرا دوباره به عكاسی در خیابان بازگشته‌ام و سعی در كشف مجدد این جنبه از عكاسی دارم.

عده ای بر این باورند که باتری تقریبا خالی شود، بعد تا ۱۰۰ درصد شارژ کنید، اما برخی ها توصیه می‌کنند که وقتی شارژ به حدود ۴۰ درصد

رسید، باتری را شارژ کنید، اما نه تا ۱۰۰ درصد، بلکه تا حدود ۸۰ درصد.

کدام یک از این توصیه ها صحیح است؟

جواب این سوال بستگی به نوع باتری وسیله شما دارد.
برخی باتری ها لیتیومی و برخی دیگر نیکلی (قدیمی) می باشند.

حتما برای شما هم بسیار پیش آمده که با «ها» کردن روی عینک، صفحه موبایل یا لنز دوربین، آن را با بخار پوشانده و سپس با گوشه لباس تان تمیزش کرده باشید. اگر جزو این گروه باشید، به نظر می رسد که باید در اولین فرصت این عادت بد را ترک کنید.

نیوشا توکلیان دبیر سومین دوره جایزه عکس شید (Sheed Award 2012) اسامی اعضای هیات داوران این دوره جایزه را اعلام نمود.

پاتریک ویتی (Patrick Witty)، آلفرد یعقوب زاده، محسن شاندیز، بهروز مهری و عباس کوثری پنج داوری هستند که در طی دو مرحله آثار ارسال شده به سومین دوره جایزه شید را داوری خواهند نمود.

سعید کیائی: پنج دفعه‌ی اولی که «من ترانه پانزده سال دارم» را دیدم، به نیمه نرسیده بود که رهایش کردم، می‌توانستم حدس بزنم چه اتفاقی می‌افتد. دلم برای ترانه آنقدر می‌سوخت که نمی‌نشستم به دیدن باقی زندگی او؛ حالا، سه مرتبه است که «شب‌های روشن» فرزاد موتمن را نمی‌توانم تا آخر ببینم! این‌بار همه‌ی داستان را می‌دانم، حتی نسخه‌ی اصلی داستایوسکی را هم دیده‌ام! اما فکر تنهایی‌های «استاد» اذیتم می‌کند.