مقایسه سونی Sony A7S III با کانن Canon R5: نبرد غول‌های بدون آینه

برای گرفتن افقی دوربین در دست که یکی از معمول ترین شیوه ها در گرفتن عکس می باشد دوربین عکاسی را در کف دست چپ خود قرار می دهیم به گونه ای که تمام سنگینی دوربین روی کف دست شما باشد. انگشت شصت و انگشت اشاره خود را جهت تنظیم فاصله و حلقه فاصله تنظیم دیافراگم همیشه آزاد نگه داشته و به طور معمول به دور لنز حلقه کنید. تا همواره برای تنظیم فاصله یا فوکوس کردن و یا تغییر حلقه و دیافراگم آماده باشد

پرداختن به انسان و موضوات انسانی از رسالت های هنر عکاسی ست. برخی آثار مستند ما در خبرگزاری های داخلی منتشر می شود. جای خوش وقتی ست که این خبرگزاری ها چنین فرصتی برای عکاسان می آفرینند (وگرچه تعریف خودشان را اعمال می کنند). از این رو، سخن ام را روی آثار مستند و خبری خبرگزاری های عکس جمع می کنم. من معتقد نیستم که تعریف مستند حضور انسان در عکس هاست و برعکس آن، یعنی، با حذف انسان عکسی هنری یا انتزاعی خواهیم داشت. این فرض های پیش پا افتاده سال هاست که مغز ما را خورده و لزومی برای پی گیری این بحث ها بدین شیوه وجود ندارد. این نشان دهنده ی فقر فلسفی ماست. وقتی عکاس خبری در یک برنامه ی روتین مثل جارویی در حال جمع کردن گزارش های تصویری ست، فلسفه و اهمیت موضوع از بین می رود. از این رو، نمی توان چنین آثاری را به عنوان مستند ارزیابی کرد. ما هنوز مجبوریم تعریف عکاسی مستند را از روی آثار منتشر شده ی آژانس های معتبر خارجی بگیریم و این سبب رواج فضاهای تقلیدی خواهد شد؛ تازه این در بهترین شرایط امکان پذیر است. در این وضعیت بهترین امکان تولید آثار مستند بررسی طرح و آرای منتقدان و صاحب نظران کشورهای پیش رفته است. یعنی این که، بهترین کار ما تعبیر و بومی کردن تعریف هنر عکاسی می تواند باشد. گاهی، حتا، این نیز مشکل به نظر می رسد.

ویلی رونیس Willy Ronis از عکاسان مهم قرن بیستم است که بخت این را داشته بسیاری از تحولات اجتماعی و سیاسی این دوره را ثبت کند. بخش زیادی از پرسه‌زنی‌های او در فرانسه گذشت. او با نگاتیوهای سیاه و سفیدش زندگی روزمرۀ پاریسی‌ها را عکاسی می‌کرد؛ به تظاهرات کارگری می‌رفت، به فستیوال‌ها و کارناوال‌ها، به مراسم آزادی سربازان زندانی جنگ جهانی دوم… ویلی رونیس عکاس انسان‌گرایی بود که طی یک قرن تغییرات جامعۀ اطرافش را ذره به ذره ثبت کرده‌است. به همین دلیل منتقدان او را ثبت‌کنندۀ قرن بیستم فرانسه می‌نامند. او در سال ۱۹۱۰در یک خانوادۀ یهودی درپاریس متولد شد. مادرش پیانیست بود و پدرش یک استودیوی عکاسی در محلۀ مونت مَرت داشت. او در نوجوانی به موسیقی روی آورد، اما با آمیختن بیشتر به کار پدرش، تصمیم گرفت عکاسی را به عنوان حرفۀ آینده انتخاب کن

اولین عکاس ایرانی ناصر الدین شاه بود از یادداشهای ناصر الدین شاه چنین بر می‌آید که وی علاوه بر آنکه عکاسی می‌کرد با روشهای علمی و فنی عکاسی نیز آشنا بود طرز کار دوربین‌های مخلتف را به خوبی می‌دانست و معمولا از دوربین‌های سه پایه بزرگ برای عکاسی استفاده می‌کرد. قدیمی‌ترین عکس‌های ناصر‌الدین شاه مربوط به پرتره ای از خودش و مادرش است. اسناد تاریخی نشان می‌دهند که شاه علاوه بر آنکه خود عکاسی می‌کرد،‌علاقه وافری به ترویج عکاسی داشت عکس‌های موجود در آلبوم شاه نشان می‌دهد که درباریان آن زمان خود عکاسان چیره دستی بوده‌اند؛ آقا رضا از پیشخدمتان مخصوص شاه که عکاسی را در دار‌الفنون فرا گرفته بود، به مقام نخستین عکاس باشی منصوب شده بود.

مدیر پروژه جهان در شب گفت: عکاسی نجومی ویژگی‌های خاص خود را دارد و به همین دلیل یک عکاس حرفه‌ای به رغم استفاده از ابزارهای مناسب لزوماً عکاس حرفه‌ای مناسبی نمی‌شود. بابک امین‌تفرشی در گفت‌و‌گو با فارس در اصفهان اظهار داشت: ویژگی اصلی عکاسی نجومی این است که در شرایطی نامعلوم کار می‌شود زیرا در شب اتفاقاتی می‌‌افتد که عکاس غیرنجومی با آن سر و کار ندارد. وی افزود: از جمله این شرایط نامعلوم سرما و ارتفاع زیاد است بنابراین لازم است عکاس نجوم پیش‌بینی لازم درباره وضعیت هوا و پدیده‌های نجومی که امکان رویت آنها در آسمان شب هست را داشته باشد.

در تقسیم دوره های تاریخی عکاسی در ایران (که حدود ۱۷۰ سال از آغاز آن می گذرد) می توان به دوره هایی از این قرار اشاره کرد: ورود عکاسی، استقرار و آموزش خصوصی در دربار، آشنایی بیشتر خواص و نزدیکان، آشنایی اقشاری از مردم، افتتاح عکاسخانه های عمومی و آشنایی عمومی، آغاز عکاسی ثبتی و استنادی در حوزه های مرتبط با مردم شناسی، اقلیم شناسی و معماری در اقصی نقاط ایران و سپس آموزش محدود عمومی و در نهایت تدوین دروسی برای عکاسی در موسسات آموزشی و دانشگاه ها. در تمام طول تاریخ عکاسی ایران تا اواسط دوره پهلوی دوم ارزش های زیبایی شناسانه و خلاقانه در عکس یا مورد نظر نبوده یا در اشکال و ابعاد محدود و غیرقابل تبیین و توصیف بدان پرداخته شده. از سال ۱۳۵۷ تا حدود سال های آغازین دهه ۷۰ شمسی به دلیل وقوع دو اتفاق مهم تاریخی (انقلاب و جنگ) و شرایط حاکم بر درخواست های بصری عکاسانه ، عمده تمرکز و تولید و تبادل عکس در حوزه های مختلف عکاسی رسانه یی و استنادی بود.

دبیر دومین جشنواره عکس ایران شناسی هدف از برگزاری این رقابت هنری را ترویج فرهنگ کتابخوانی دانست و گفت: تصاویر این جشنواره و اطلاعات مربوط به آنها در قالب یک کتاب منتشر می‌شود. به گزارش ایرنا، احمد دانیالی افزود: در فراخوان این جشنواره که موضوع آن معماری ایران قبل و بعد از ظهور اسلام اعلام شده، از هنرمندان خواسته شده که اطلاعات مکان مورد نظر برای عکاسی را نیز در کنار تصاویر قید کنند.

دوربین عکاسی شما مثل هر وسیله دیگری نیاز به مراقبت دارد. بعضی چیزها می تواند به دوربین شما آسیب جدی وارد کند. باید این چیزهارا بشناسیم تا ازدوربین خود تا بیش ترین زمان ممکن استفاده کنیم. ۶چیز دوربین شما را نابود می کند:

در گذشته نه چندان دور که برای عکاسی معمولا از دوربین های آنالوگ استفاده می شد، بعد از ظهور نگاتیو عکس ها می توانستیم با مشاهده نگاتیوها و انتخاب شماره آنها نسبت به سفارش چاپ اقدام کنیم. اما با معرفی دوربین های دیجیتال و جایگزینی آنها با دوربین های آنالوگ و حذف نگاتیو، وجود رایانه برای مرور تصاویر و انتخاب تصویر مورد نظر امری اجباری شد. برخی عکاسان با چیدن اندازه کوچک شده تصاویر کنار هم و چاپ آنها، کار را برای مشتری خود راحت تر کرده و امکان انتخاب را فراهم می آورند که البته تغییر سایز تصاویر و چیدن آنها کنار هم و نامگذاری هریک از آنها کار بسیار دشوار و وقت گیری خواهد بود.

برای بسیاری از ما یک دوربین عکاسی کامپکت که در یک جیب جا می‌شود، کافی‌است تا هر عکسی که می‌خواهیم را با آن ثبت کنیم اما عده دیگری هم هستند که عکاسی برایشان بسیار جدی‌تر از این حرف‌هااست.

پدر عکاسی مازندران گفت: امروز حرفه عکاسی با توجه به حضور دوربین‌های دیجیتال تسهیل شده و عکاسان دغدغه‌های نگاتیو را ندارند. سید احمد طاهرپور در گفت‌وگو با ایسنامنطقه مازندران، اظهارداشت: در حال حاضر تنها چیزی که ملاک است آگاهی از عکاسی است وی با بیان اینکه متاسفانه آزادی عمل برای حرفه عکاسی در جامعه وجود ندارد گفت: آزادی عمل در حرفه عکاسی ضروری است و در حال حاضر نیز یکی از معضلات اساسی عکاسی ممنوعیت در کار است.

نخستین نمایشگاه مشترک از آثار یک عکاس ایرانی و ایتالیایی در خانه هنرمندان ایران برپاست که هر دو هنرمند نگاهی ضد جنگ را در آثارشان دنبال کرده‌اند. مهدی آشنا عکاس تئاتر در گفت‌و‌گو با خبرنگار تئاتر فارس درباره نخستین نمایشگاه عکس تئاتر با مشارکت عکاسی از کشور ایتالیا اظهار داشت: در این نمایشگاه عکس‌هایی از نمایش‌های «لو» و ۳(a+b) به کارگردانی کلودیا سوراچی شامل ۱۱ تابلو عکس در قطع ۷۰×۱۰۰ به معرض نمایش درآمده اس