مقایسه سونی Sony A7S III با کانن Canon R5: نبرد غول‌های بدون آینه

شما نیز احتمالا آثار او را سحر آمیز می دانید و ممکن است فکر کنید که این تصاویر به طور هدفمند در رابطه با مقصود هنرمند ساخته شده شما نیز احتمالا آثار او را سحر آمیز می دانید و ممکن است فکر کنید که این تصاویر به طور هدفمند در رابطه با مقصود هنرمند ساخته شده اند. این آثار، تصاویری تلفیقی نیستند که به کمک کامپیوتر شانس و احتمال خلق شان وجود داشته باشد بلکه ترکیب هایی هستند که نخست در "چشم ذهن" جری اولسمن شکل گرفته است. در واقع، ابتدا با انگاره ی هنرمندانه ی او در تاریکخانه ی ذهن اش جایی که مهم ترین بخش زندگی خلاقانه وی سپری می شود به صورت ترکیبی خلق شده اند. عکس های جری را بسیار سریع می توان تشخیص داد چرا که او استاد کنار هم نشاندن اشیای نامتعارف واقعی و مناظر و حالت های راستین در تصاویریست که با طبیعت و منطق آدمی مطابقت ندارد. عکس های ترکیبی و جادویی او تا به حال در کتاب ها، مجلات و بیش از ۱۰۰ نمایشگاه ارایه شده است.

کریستوفر اندرسون (Christopher Anderson) در سال ۱۹۷۰ در کانادا متولد شد. پدرش یک واعظ مذهبی در تگزاس بود و کریستوفر قبل از عظیمت به نیویورک و پاریس، سال های اول زندگی اش را در آنجا گذراند. او آموختن عکاسی را از لابراتوار عکس "Dallas Morning News" شروع کرد. در سال ۱۹۹۳ در یک روزنامه کوچک در کولورادو استخدام شد ولی از آنجا که نمی توانست به عنوان کارمند کار کند روزنامه را ترک کرد و به انجام پروژه های آزاد پرداخت. او در ابتدا برای مجلات عکاسی می کرد. در سال ۱۹۹۶ با "U.S. News and World Report" قرارداد بست و در همان جا بود که اندرسون رخدادهای اجتماعی نظیر بحران اقتصادی روسیه، وضعیت مهاجران افغانی در پاکستان و انتخاب ایوو مورالس (Evo Morales) در بولیوی را مستندنگاری کرد.

لاری سُلتان (Larry Sultan) در سال ۱۹۴۶ در نیویورک متولد شد. دوران کودکی و نوجوانی را در لس آنجلس گذراند و در سال ۱۹۶۸ در رشته علوم سیاسی از دانشگاه کالیفرنیا فارغ التحصیل شد. او تحصیلات خود را در مقطع کارشناسی ارشد هنرهای زیبا در انستیتوی هنر سانفرانسیسکو ادامه داد. به دلیل فعالیت های گروهی و انفرادی بسیار، کمک هزینه و بورس های تحصیلی متعبری به وی اعطا گردید که از آن میان می توان از Guggenheim fellowship، Engelhard Award و NEA fellowships نام برد

دین و عکس دو پدیده ی اجتماعی اند. و شاید چون بقیه ی پدیده های اجتماعی با هم درگیر و پیوند بخورند. دین و عکس دو پدیده ی اجتماعی اند. و شاید چون بقیه ی پدیده های اجتماعی با هم درگیر و پیوند بخورند. اگر دین را نخواهیم که به همین راحتی و یا با استفاده از ظواهر دینی تعبیر کنیم، لازم است در مورد آن کنکاش کرد. آیا عکاسی دینی اصلا وجود دارد؟ یا این که، آیا عکاسی دینی اصلا امکان پذیر است؟ کسانی که چنین ترکیباتی خام درست می کنند و بعد اصول و قوانین دلبخواهی روی آن سوار می کنند، در واقع نه از عکاسی چیزی می دانند و نه از دین تلقی درستی دارند. شاید به زعم آنان پوشیدن چادر یا آیین های سینه زنی عین دین باشد. درست است که عکاس از ظواهر تصویر می گیرد، اما اگر شناختی از ژرفای دین در اجتماع خود نداشته باشد در همان سطح در جا می زند و از این رو، عکس های او مؤثر نخواهد بود.

نگاهی به تاثیر انقلاب های عربی روی عکاسی و نقاشی یک: لیبی این روزها صحنه ای از مجادله و مبارزه است. در این میان، دو رسانه عکس و نقاشی، همچون همیشه گویای اتفاقاتی است که در این کشور رخ می دهد. روزی که هواپیماهای ناتو به طرابلس، مصراته، بریقه و کوهستان های نافوسه در جنوب طرابلس حمله ور شدند، این عکاسان و تصویربرداران خبری بودند که صحنه های خونین آغاز یک جنگ نامنظم را به جهانیان مخابره کردند. همیشه وجه خبری انقلاب ها و جنگ ها، به راحتی می تواند همراه با تیتری خبری، آن انقلاب و جنگ را در صفحه یک روزنامه یا مجله قرار دهد. این همان کاری بود که مجله «تایم» در روزهای انقلاب ایران انجام داد و با عکسی از زنده یاد کاوه گلستان انتقال دهنده بخشی از پیام انقلاب شد

عکاسی، نظامی نشانه شناختی است که ممکن است نقش های متفاوتی را بر عهده بگیرد. کتاب «عکاسی، درآمدی انتقادی» را محمد نبوی، مهران مهاجر، سولماز ختایی لر و ویدا قدسی راثی ترجمه کرده و انتشارات مینوی خرد منتشر ساخته است. نشست نقد شهر کتاب، ۱۸ مرداد به نقد آن اختصاص داشت که با حضور مترجمان و دکتر مهدی مقیم نژاد و دکتر فرزان سجودی همراه بود. این گزارش به نقل سخنان دکتر سجودی اختصاص یافته است.

بین تمام هنرها، هیچ هنری خطرپذیرتر از هنر عکاسی نیست و این تصادفی نیست که در جنگ ویتنام بیش از سی نفر از خبرنگارانی که جان باختند، عکاس بودند. « بین تمام هنرها، هیچ هنری خطرپذیرتر از هنر عکاسی نیست و این تصادفی نیست که در جنگ ویتنام بیش از سی نفر از خبرنگارانی که جان باختند، عکاس بودند. وقوع جنگ های متعدد و ضرورت درج تصاویر و گزارش های مصور مربوط به جنگ در مطبوعات، نسل جدیدی از عکاسان را پرورش داد که به «عکاسان جنگ» معروف شدند.»۱. شاید اغراق نباشد اگر بگوییم بیش از تفاوتهای فنی و هنری، نوع و زاویه نگاه این عکاسان به پدیده جنگ بوده که در تمایزشان از یکدیگر نقش آفرینی داشته است.

در عکاسی همه چیز بستگی به سبک و علاقه عکاس دارد. و نکته ای که عکاسی را شیرین تر میکند استفاده از نکات و ترفند ها و تجربیات شخصی افراد متخصص است. در عکاسی همه چیز بستگی به سبک و علاقه عکاس دارد. و نکته ای که عکاسی را شیرین تر میکند استفاده از نکات و ترفند ها و تجربیات شخصی افراد متخصص است. اگر شما عکاس تازه کاری هستید در این پست ۵ روش را برای اینکه عکس های شما دوستانتان را تحت تاثیر قرار دهد توضیح داده میشود.

 جالب است بدانید نخستین تهرانی که عکاسی را یاد گرفت و لقب نخستین عکاس را به خود اختصاص داد چهارمین پادشاه قاجار، ناصرالدین شاه بود. پیدایش عکس و دوربین عکاسی برای اولین بار در اواخر دوره حکومت محمدشاه قاجار توسط نظامیان و مستشاران اروپایی که به تهران رفت و آمد داشتند، گزارش شده است. عکس هایی که در ابتدا از تهران گرفته شده شامل عکس هایی از زندگی مردم و درباریان قاجار بود که متاسفانه نخستین عکس های برگرفته شده از ایران در موزه ها و مراکز فرهنگی خارج از کشور نگهداری می شود. با روی کار آمدن ناصرالدین شاه و علاقه وی به دوربین عکاسی، عکاسی از انحصار فرنگیان خارج شد.

دوربین، ابزاری است که با استفاده از آن بهتر می توان شکرگزار موهبتی به نام زیبایی بود. دوربین عکاسی به ما یاری می دهد که زیبایی های نهفته را کشف کنیم و دریابیم که چگونه در مقام یک عکاس می توانیم تاثیرات این زیبایی ها را بر بینندگان شدت بخشیم. بخش بزرگی از زیبایی های طبیعت، در بطن موضوع های کوچکی مانند گل ها نهفته است. از آنجا که زیبایی گل ها حقیقتا نفسگیر است، عکس آنها نیز باید تکان دهنده باشد و بیننده را وادارد که با دیدی نو بر گل و گیاه بنگرد.

عکاسی تکی و عکاسی برای مجموعه دو روش مختلف برای ارایه آثار هنری ست. تعریف مجموعه ی عکس کمی پیچیده گی دارد و غالب عکاسان ایرانی در گره ی ناگشودنی اش گرفتار می شوند. من نیز نخواهم توانست گره ای باز کنم. شاید بتوان گفت برای باز کردن اش گره ای دیگر بارش می کنم که گشودن این گره آسان تر از آن گره باشد. پروین اعتصامی در داستانی آورده است دهقانی گونی گندم پشت اش در حال آه و ناله بود که خدایا این چیست در زندگی من گره ای ناگشوده، فقر من را فرا گرفته گره ی من بگشا و در این هنگام گره ی گونی اش باز شد و اندک گندمی که با دستان اش گردآورده بود بر زمین ریخت و با نفرین گفت: خدایا زین گره را زان گره نشناختی

درباره مجموعه عکس های «جیمز نچوی» دوزخ، نام مجموعه ای از عکس های «جیمز نچوی» عکاس خبری آمریکایی است. اگرچه هم نامی این مجموعه با دوزخ «دانته» در ابتدا تصویری جهنمی را برای بیننده (که هنوز خواننده است) تداعی می کند، اما خواننده بعد از دیدن عکس ها درمی یابد که این دو اثر حتی به لحاظ مفهومی به فاصله دنیایی از هم قرار دارند؛ تصاویر تکان دهنده و دهشت بار از فجایع عظیم انسانی دهه های پایانی قرن بیستم. به واقع نچوی کوشیده تا آنچه که انسان مدرن پایان قرن بیستم به راحتی بر آن چشم می بندد را عیان کرده و در مقابل دیدگان به عمد بسته او قرار دهد